Geçen sene yazdığım yılın özetini bu yıl da yazmak istedim. Bu, benim için geriye dönüp neler yaşadığımı hatırlamak ve kendime dışarıdan bakabilmek adına güzel bir pratik oluyor. Geçen yıl bu yazıyı sadece İngilizce olarak yazmıştım (buradan okuyabilirsiniz). Bu yıl ise aynı yazıyı hem Türkçe hem de İngilizce olarak paylaşmak istedim. Yazının İngilizce versiyonuna da buradan ulaşabilirsiniz.
Bu yıl hayatımda birçok yeni şeyi deneyimlediğim, iyisiyle kötüsüyle benim için oldukça öğretici ve güzel bir yıl oldu. Beklentiler ve planlarla başlayan bu yıl, hayal bile edemeyeceğim deneyimlerle devam etti.
2025’e girerken hayatım için çok daha farklı bir rota çizmiştim. Planım netti: Birleşik Krallık’a gitmek, orada bir dil okuluna yazılıp İngilizce öğrenmek ve sonrasında hayalim olan şirketlerinden birinde fırsat bulup çalışabilmek.
Aylarca düşünülmüş, araştırılmış ve her detayı planlanmış bir yoldu. Bana güvenli, mantıklı ve düzenli geliyordu. O dönemde bana doğru gelen şey de buydu. Ancak insanın planları varken, hayatın da insan için başka planları olabiliyor. John Lennon’un Beautiful Boy şarkısında dediği gibi:
Hayat, sen planlar yaparken başına gelenlerdir.
Şartlar değişti, ihtimaller değişti ve bir noktada Birleşik Krallık planımın devam edemeyeceği netleşti. Bu benim için kolay bir kabul değildi. Kafam karıştı, motivasyonum düştü ve bir süre "şimdi ne olacak?" sorusuyla baş başa kaldım.
UK planım doğrultusunda zaten çalışma konusuna ara verme planım vardı ama aynı zamanda şirkette de işler iyi ilerlemiyordu. Son projemizi iyisiyle kötüsüyle tamamladıktan sonra önce ekip tam zamanlı çalışmadan yarı zamanlı çalışmaya geçti. Bir ay sonrasında ise şirket faaliyetlerini durdurdu ve hep beraber ayrıldık.
Tam bu belirsizlik içindeyken, ne yapacağımı çok da bilmeden araştırmalar yaparken hiç hesapta olmayan bir alternatif karşıma çıktı: Filipinler.
Bazen her şey kötüye giderken ya da ne yapacağınızı tam olarak bilemezken kendinizi sadece akışa bırakırsınız. Ben de tam olarak öyle yaptım. Yaklaşık bir hafta içinde kararımı verdim. Okul, konaklama, uçak bileti, gerekli evraklar… Her şey çok hızlı gelişti. Bir anda kendimi önce bavul hazırlarken, sonra da Filipinler uçağında buldum.
Cebu’ya indiğim an neyle karşılaşacağımı da tam olarak bilmiyordum. Farklı bir kültür, anladığım ama konuşmakta zorlandığım bir İngilizce ve alışık olduğum hayatın çok dışında bir düzen… Bu yüzden Cebu’ya ilk geldiğim zamanları hala çok net hatırlıyorum.
Her şey fazlasıyla yabancıydı. İnsanlar, kültür, sokaklar, yemekler… Dışarıya tek başıma yemek yemeye çıkmak bile bazen beni geriyordu. "Yanlış bir şey yapar mıyım? Dilim yeter mi? İnsanlar nasıl karşılar?" soruları sürekli kafamın içinde dönüyordu.
Bir de yıllarca yalnız yaşamaya alışmış biri olarak okul yurdunda, kapsül otelde yaşamak… Küçücük bir alan, sadece bir yatak, birkaç eşya ve ben. Kapsül otel konsepti Asya’da yaygın olsa da bizim kültürümüzde çok alışık olmadığımız bir şey. Annem bile bu kararıma çok şaşırmıştı.
İlk haftalarda çekingen ve biraz da huzursuzdum. Daha çok gözlem yapan, anlamaya çalışan ve ortama uyum sağlamaya uğraşan bir haldeydim. Ama gün geçtikçe alıştım. Ortam bana, ben ortama uyum sağlamaya başladım.
Farklı bir ülkede İngilizce öğrenmeye başlamak bu yolculuğu benim için bir dil eğitiminden çok daha fazlası hâline getirdi. Kendimi ifade etmeye çalışırken bazen kekeliyor, bazen yanlış cümleler kuruyor, bazen de hiç konuşmak istemiyordum.
Öğretmenlerim, arkadaşlarım ve hatta sokakta yapılan küçük sohbetler bana şu gerçeği gösterdi:
Dil öğrenmek, aynı zamanda kendini tanımaktır.
Her yanlış cümlede sabrımı, her doğru cümlede özgüvenimi fark ettim. Mükemmel olmaya çalışmadan, adım adım geliştiğimi hissettim. Birçok farklı ülkeden insanla tanıştım, kültürlerini öğrendim ve bakış açımı genişlettim.
Bu yolculuk bana yeni bir dünya görüşü kazandırdı. Farklı bir ülkede yaşamak insanı her açıdan geliştiriyor. Kendine güvenmeyi, risk almayı, hata yapmayı ve belirsizlikle yaşamayı öğreniyorsun.
Hayat planlanabilir bir şey değil, sadece yön verilebilir.
Türkiye’deyken uzun vadeli iş planlarım, kariyer hedeflerim ve daha düzenli bir hayat hayalim vardı. Cebu’da fark ettim ki planlar insanın değişim hızına yetişemiyor. Bugün istediğin şey, birkaç ay sonra bambaşka bir şeye dönüşebiliyor.
Artık Türkiye’ye dönüp klasik bir çalışma hayatı kurmak benim için eskisi kadar cazip değil. Aklımda farklı ihtimaller var. Belki Avrupa’ya gidip orada çalışabilirim. Belki Asya’da uzun süre yaşayabilirim. Belki nomad olur çalışırken bir yandan dünyayı gezebilirim. Belki de hiç aklımda olmayan bir şey olur. Artık "şöyle olmalı" demiyorum. "Bakalım hayatın benim için planları nereye evrilecek?" diyorum.
Bu yıl her şeyi çok fazla düşünmenin aslında birazda huzursuzluk getirdiğini ve mevcutta elde edebileceğiniz en iyi imkana uyum sağlamanın mutlu olmak için ilk adım olduğunu öğrendim.
Buradan ayrıldıktan sonra Asya’dayken 2026 için kafamda birkaç fikir var:
Belki kısa bir tatil, belki daha uzun bir macera… Ama bildiğim bir şey var: Bu yolculuk bittiğinde bile yenileri beni bekliyor.
Şubat ya da Mart sonu itibarıyla Cebu’dan ayrılacağım. O gün geldiğinde burayı ve burada tanıdığım insanları çok özleyeceğimi biliyorum. Öğretmenlerimi, arkadaşlarımı, birlikte güldüğümüz anları...
Kendi ülkemden binlerce kilometre uzakta, hayatımın en öğretici dönemlerinden birini yaşadım. Filipinler benim hayatımın sadece bir bölümü değildi. Beni yeniden şekillendiren bir kırılma noktası oldu. Bu yolculukta tanıdığım herkesi kalbimde taşıyacağım ve bu yolculukta yanımda olduğunuz için hepinize çok teşekkür ederim.
Her şey yolunda gitmedi elbette. Bu yıl:
Bunlar 2026 için hala aklımda ve 2026'da bir kez daha denemeye kararlıyım.
2025 bana şunları öğretti:
2025 benim için önce çözülen, sonra yeniden örülen bir hikaye oldu. Bugün geriye baktığımda şunu rahatlıkla söyleyebiliyorum:
İyi ki Filipinler'e geldim. İyi ki değiştim. İyi ki bu yılı yaşadım.
Değerli vaktinizi ayırıp okuduğunuz için teşekkür ederim.
⭐ Mutlu, sağlıklı ve dolu dolu bir yeni yıl dilerim. Seneye görüşürüz! ☃️🎄
